vespa

Dit is 'm.
En ik heb er al mee òm gelegen ook
vlak voor het volle terras waar ik net gegeten had
om het te vieren . . .
Want ik kom niet met m'n voeten bij de grond,
wat hartstikke lastig is als je stil staat.
Zou je zo niet zeggen, hè, dattie nog zo hoog is.

Wordt dus ongetwijfeld vervolgd,
maar ik ga nu eerst even werken.

eigen vervoer ?

Gisteren waren er oldtimer-races op de heuvel.

Het openbaar vervoer is wel leuk, vooral de veerboot, maar de busdiensten zijn buiten Como tamelijk traag en alle O.V. stopt om 19 uur.
Als ik bijvoorbeeld ‘s avonds overwerk op de voedselbank, ben ik aangewezen op de fiets, of een taxi, maar nu ik zienderogen begin op te knappen, krijg ik steeds meer zin om verderop te gaan kijken en ook steeds meer drang om mijn volle tijd te benutten, tot 23 uur .

Kortom: ik ben wel klaar voor eigen vervoer, wat ik gevonden denk te hebben in de vorm van een scooter; bij mijn weten de enige gemotoriseerde tweewieler, die je gekleed in kokerrok en naaldhakken kunt besturen.
En dat ben ik nou precies van plan.

Hoe ik dat met mijn golfstokken ga doen, weet ik nog niet, maar daar kan ik nog over nadenken, want ik hèb ‘m nog niet..

Het is in Italië namelijk niet alleen een kostbare, maar ook een ingewikkelde procedure om een voertuig van eigenaar te laten wisselen en er zijn nog wat randvoorwaarden waaraan ik niet lijk te voldoen, maar zodra de verkoper de juiste officiële instantie heeft ingeschakeld om alles te regelen (lees: omzeilen), schijnt het in orde te komen.
Ik heb er het volste vertrouwen in.

Het Ritueel

“Die zogenaamde crisis is niet anders dan een mediahype,
ingegeven door linkse intellectuelen
onder aanvoering van De Groenen,
die ook alleen maar iets roepen omdat ze zo graag gehoord willen worden,
want dat hele milieu-gedoe is duidelijk ook een hype.
Zo gaat dat hier in Italië.”
zegt mijn 72-jarige collega op de voedselbank

“Ja, net wat Berlusconi ook altijd zegt en die zit in een positie om het te weten.” zegt de 55-jarige ander.

Als linkse rakker van de groep, word ik geacht na zo'n opmerking een beetje tegengas te geven wat ik, zij het struikelend over mijn woorden, want mijn Italiaans is nog steeds veruit onvoldoende, uit respect voor de spreker ook netjes doe en zolang ik maar niet bestrijd, dat Prodi de bron is van alle kwaad, kunnen we vervolgens met een relativerend “Eh !” de discussie weer afsluiten en overgaan tot de orde van de dag.

Die ene keer dat ik de ritus verkeerd uitvoerde (ik sprak mijn twijfel uit over of de oorzaak van het wantrouwen bij de banken ALLEEN door Prodi zou zijn veroorzaakt) brak de hel los, dus dat reserveer ik voor als ik me ècht verveel.

Natuurrampen deel 1

Natuurgedoe zoals aardbevingen,
te veel sneeuw of juist veel te weinig,
dagelijks dodelijke ongelukken op de werkvloer,
vulkaanuitbarstingen,
een publieke wanvertoning van Berlusconi,
of z’n vrouw,
overstromingen, zon of regen,

al deze zaken worden in 'mijn' dorp hoogstens aangegrepen om een gesprekje mee op te starten en aangezien je er verder geen donder aan kunt doen, zijn ze het niet waard om je er druk over te maken.

Als iemand al een terloopse opmerking over één van deze onderwerpen maakt, is een simpel maar met overtuiging uitgesproken “Eh !” als reactie meer dan genoeg.
Dat heb ik even moeten leren.

dubbel opgehangen

Dit is een prikbord op m'n werk. Grappig, hè?

Ik heb kristus niet aan het bord geprikt, hoor, want dat gaat me een stap te ver.
Godsdienst mag ik dan poppenkast vinden, maar ik heb ook geen zin om mensen te kwetsen die hun ziel en zaligheid eraan ophangen.

een groeps-reisje

Heb ik me daar toch een overdosis
sociaal contact voor mn kiezen gekregen . .
poeh, ik ben nòg aan het bijkomen.

Op 1 mei, de dag van de arbeid die in Italië groots gevierd wordt, was ik met het christencluppie van de voedselbank mee gegaan op excursie naar 14 kapelletjes en een kerk, langs een oude pelgrimsroute in de bergen..
We waren met z’n ruim 30-en en iedereen probeerde het me ongelofelijk naar de zin te maken, zodat ik me echt thuis kon voelen en niet alleen.
Hartstikke lief.

Eerst 1 1/2 uur met de boot, daarna een paar uur wandelen-met-uitleg van kapel naar kapel, vervolgens lunchen in het gras naast het kerkje met z’n allen en daarna de hele mikmak weer terug. Prachtig en mooi en gezellig bovendien, echt waar.

Maar na twee jaar isolatie met alleen de kat en het belletje van de magnetron als referentie (en tegenwoordig een beetje prietpraten in het Italiaans op de voedselbank), was de excursie een totale overdosis. Ik heb geen keel en geen stem meer over van al het geklets en ik lig sinds vrijdag avond voor pampus.
Zij die nog even gaat bijkomen, groet u: Ave.

monnikenwerk

Op deze dag des heeren . .
. . zit ik in excell allemaal dingetjes in te vullen.

We zijn met een groepje vrijwilligers vijf maanden achterstand in de administratie van de voedselbank aan het wegwerken en ik heb beloofd dat ik mijn deel vòòr vanavond zal inleveren, maar Jezuscristus, wat een stompzinnig werk is dit en het is vééél meer dan ik dacht.

Daarom krijgen jullie dit shit-verhaaltje: ik ga weer gauw verder met excell.
Ik heb er Leftfield bij opstaan, da's wel heel lekker.

golfbanen in Lombardije: ik kom eraan !

Vandaag ben ik tijdens boodschappentijd
naar het haventje gefietst
en heb op een bankje muziek zitten luisteren.

Dat haalt altijd wel de scherpe kantjes van mij af.

Daarna heb ik de vrouw van de reclassering gebeld en een afspraak gemaakt voor aanstaande donderdag. Zij zal toestemming aan de rechter vragen, want het feit, dat ik drie straten verderop toch vrijwilligerswerk zit te doen, wil nog niet zeggen, dat ik dan naar haar mag lopen, binnen werktijd.
Wist ik ook niet, weer wat bijgeleerd.
Wordt vervolgd.

Ondertussen krijg ik ook tips van jullie, hoe ik met de toestand om kan gaan: hartstikke lief, gewèldig, alle info helpt.
Weer een totaal nieuwe fase in de vernedering die detentie heet.
Lamakomme.

Leatherman 4 president

Van de keren, dat ik in mijn overmoed
op reis ben gegaan met slechts een Leatherman aan mijn riem
en een gammele Harley onder mijn kut,
zal ik jullie de verhalen besparen.

Ook de verhalen over
de Leatherman en de Honda in het hardtailframe, of
de Leatherman en de Kawasaki met achterstallig onderhoud, of
de Leatherman en de verbouwde Ducati
krijgen jullie hier niet te lezen, want ze zijn oud nieuws.

Maar dit is een verse: De Leatherman en de fiets.
Nadat ik zo liederlijk ten val was gekomen, een paar maanden geleden, stond mijn fiets nog steeds gehavend in een hoek van de tuin, eigenlijk onbruikbaar, want hij kreunde, kraakte en piepte en het armpje van de versnellingen stond krom.
Tot vandaag.
Want vanmiddag in het zonnetje heb ik, met behulp van slechts de mini-Leatherman van de foto, het gele stalen ros volledig hersteld en bovendien het zadel gekanteld, zodat mijn schaamlipjes hopelijk gespaard blijven tijdens de komende fietstochten naar mijn werk.
Lamakomme, die zomer.

Lawine

Zie je 'm, op de besneeuwde bergtop ?

Woensdags is er markt op het plein bij de haven en dan ga ik vaak in het café-met-terras, genietend van een cappuccino, op de veerboot zitten wachten.
De oude barman kletst dan over voetbal en de kleumende kooplui vertellen elkaar en ieder die het verder maar wil horen, dat de barman er niets van snapt.
Meestal snap ik er ook niets van, wat door de barman blijkbaar wordt opgevat als solidariteit, want ik krijg altijd 30 cent korting op m'n cappuccino, zodat ie nog maar 1 euro kost.

Maar vandaag hebben ze het vooral over de lawine, die naar beneden is gekomen.
Hij schijnt wel 300 meter breed te zijn.

creationism

Ziehier mijn laptop, gepimpt met een vrije uitvoering
van Michelangelo's Creazione di Adamo
(de schepping van Adam)

Ik neem hem mee als ik bij de voedselbank ga werken, want hij is veel sneller en lekkerder dan de ouwe rammelbak die daar staat.

Vandaag bedacht ik me, dat de decoratie wellicht als shockerend wordt ervaren door mijn colegae en dan bedoel ik niet Adam's kleine piemeltje.
Klik op Adam en je begrijpt wat ik bedoel.

stoom afblazen

Normaal gesproken zou ik geen gedachte verspillen
aan god,
laat staan er een woord aan vuil maken.

Normaal gesproken zou ik ook niet blijven werken op vrijwillige basis bij een instelling die draait op gristelijke liefdadigheid.
Maar als gedetineerde mag ik kiezen tussen 3 ochtenden in de week reizen naar het stadje om te werken met overjarige jehova's getuigen . . . en nix.
Dus krijg ik drie ochtenden in de week een voet tussen mijn emotionele deur geschoven en misbruik ik dit blog om even stoom af te blazen.
PFFFFfffffffffffff.
Hè hè, dat was lekker.

concurrentie

In het stadje

waar ik vrijwilligerswerk doe bij de voedselbank, lijkt een concurrentiestrijd uitgebroken tussen de traditionele bedelaars, zoals zigeuners, daklozen, verslaafden en gehandicapten, en een nieuwe groep, waarvan ik vandaag de eerste vertegenwoordiger tegenkwam.

Keurig geschoren en gekleed zat hij in de luxe winkelstraat op een stoepje, met een bordje op schoot waarop stond: Ik zit zonder werk. Geeft u mij geld?
Het voelt heel ongemakkelijk om iemand van je eigen sociale groep zo te ontmoeten, maar ik werd er wel lekker gul van.

Barack 'H' Obama

Na het werk bij de voedselbank,
gingen we aan het eind van de ochtend
met ons drieën een cappuccino drinken
in het café op de hoek.

Op de terloopse vraag van de barman, of we de inauguratie gingen kijken op tv., lieten mijn manlijke, gepensioneerde, zeer religieuze collega’s een ijzige stilte vallen.

Pas op de terugweg vertelden ze waarom ze niet wilden kletsen met de barman: ze hebben er namelijk de pest in, dat Bush weggaat en ze zijn tégen Obama.

Echt waar.
"Wat kan je nou tegen Obama hebben?" vroeg ik ze.

Hun antwoord ging ongeveer als volgt:

Obama gaat niet, zoals George Bush, te rade bij god als hij het niet meer weet, maar bij zichzelf.
Of misschien zelfs bij zijn tegenstanders.

En dat vinden mijn collega's dus niks, begrijp je?

de veerboot van 08:35

De kachel stond binnen zo hoog te loeien, 

dat ik maar op het achterdek ben gaan zitten. 

Hier zie ik de zon boven de berg opkomen en dat is voor mij ook hartstikke nieuw, want ik ben pas sinds een paar weken om deze tijd buiten en ik ga er iedere dag nog behoorlijk van uit mijn schil.

Nu ik een boot later heb, schijnt de zon al zowat op het hoogste dorpje van de gemeente. 

Mijn lievelingsdorpje aan de overkant van het meer krijgt van November tot Februari alleen zon tussen 12 en 2. 

de veerboot van 08:20

om  08:22

Die is dus net weg, 

maar over een kwartiertje gaat er weer één. 

Nou ga ik te laat zijn op m'n werk en dat komt wel mooi uit, want  dan heeft mijn 'door god gezonden engel' het te druk om mij te bekeren. En da's wel zo lekker rustig. 

De collega op mijn werk denkt namelijk, dat zijn god mij speciaal bij hem heeft geplaatst, zodat hij mij kan bekeren, als speciale dienst aan die god en aan mij.

Tja . . .  't is wel lief bedoeld, maar zo gestoord, hè . .

Verder lijkt hij eigenlijk wel normaal en aardig ook, hoor.

Maar knettergek, waarschijnlijk..

de veerboot van 08:20

Op dinsdag, woensdag en op donderdag

ga ik met deze veerboot naar mijn 'werk'.

Meestal kom ik net op tijd  aangelopen.

Ik koop snel een kaartje en ga dan even kijken of de boot er al bijna is.

En dan zie ik dus dit, maar iedere dag anders.

En iedere dag opnieuw ben ik compleet verrast door zoveel schoonheid.

Met tranen in mijn ogen maak ik de perfecte foto (gewoon knip is voldoende, kan niet mis) en tegen de tijd dat er is aangemeerd en we aan boord gaan, zijn mijn tranen gelukkig verwaaid.

Mooi hè ?

Ik voel me een beetje misleid

Als je er voor in de bui bent,

kan een  mooi stadje flink eenzaam aanvoelen.

Sinds gisteravond weet ik het zeker: ik blijk mijn tijd en diensten te doneren aan een religieuze organisatie, die zich voedselbank noemt.

Dat weet ik zo zeker, omdat het hele feest gisteravond in het teken stond van Loof De Heer met gezang en getuigenissen en hallelujah en zo.

Nou heb ik persoonlijk een relikwab van niks, dus of men jezusgristus, mohammed, moon, osiris of de heilige kiezelsteen wil eren, is mij om het even, zeker als  het me voordeel oplevert, zoals nu.

Maar toch voel ik me een beetje misleid.

En het is ook wel lachen, hoor, zo'n zaal vol devote godlovers en als je de goeie (gospel)-muziek opzet, swingen ze de pan uit. 

Maar wat mij betreft, is er nu wel weer genoeg gegospelswingt voor de komende 6 1/2 jaar.

partytime

Zoals je ziet, 

gaat het leven van de kaartjesverkoper bij de veerboot

niet altijd over rozen.

Mijn leven gaat wèl over rozen, want aanstaande zaterdag is er een feest voor alle medewerkers van de landelijke voedselinzamelactie uit de regio en ik ben ook uitgenodigd.

Onder het motto: niet geschoten is altijd mis, heeft de advocaat rechterlijke toestemming aangevraagd en die heb ik nog gekregen ook: ik mag buiten blijven tot middernacht !

We zullen helemaal uit ons dak gaan, want er wordt gezongen door Napolitaanse tenoren.

Joepie.

frattura composta del capitello . .

. . . klinkt als een lekkere zeevisschotel.

Maar het betekent:

 eenvoudig breukje aan de elleboog . . .

. . . en het zit verpakt in dit lichtgewichtgips.

Drie weken ben ik de pineut, dus ik heb even de tijd om te leren typen met links, maar nu ga ik eerst slapen, want ik voel me aangeslagen, zoals altijd als ik iets heb gebroken  en als ik dan wakker word, is alles wel weer in orde.

Zoals altijd.

Het zal nog klussen worden, overigens, om yoga-oefeningen te bedenken met één arm.