Misschien een ideetje voor schiphol ?

Dit meer is gewoon bedoeld als landingsbaan,
in tegenstelling tot de Bijlmer- of de
Haarlemmermeer.

updates

Er komt zoveel water de berg afrazen,
dat het niet op een foto past.

En het groene briefje was inderdaad een oproep om te verschijnen op 5 maart. Deze keer mag ik dus echt verschijnen, terwijl ik de vorige keer alleen decoratie was.
We gaan vooruit.

de maan met een ding

Het is het jaar van de
astronomie en ik draag
graag mijn steentje bij.

Helaas heb ik geen verstand
van sterren en ook niet
van alles wat we zèlf
de lucht inschieten.

Ik heb dan ook geen idee,
wat dit stralende ding
onder de maan is,
maar het straalt te strak en te fel
om een ster of zo te kunnen zijn.
En het staat ook tamelijk dichtbij.
Zou ik zeggen.

Het stond al boven het meer, toen ik hier anderhalf jaar geleden kwam wonen.
Soms staat het wat verder naar het noorden, dan weer, zoals nu, naar het zuiden.

Je kan hier boven het meer van alles tegen komen: een jaar geleden zag ik het International Space Station overvliegen, samen met de space-shuttle, die een team had gebracht om iets te repareren.
Dat las ik gelukkig de volgende dag in de krant, want die avond, toen ik twee loeiheldere stippen met een rotgang héél hoog boven het meer zag zoefen, dacht ik eerlijk gezegd dat ik knettergek was geworden.

Waarom ik dit schrijf? Kijk vooral hier.

Om te weten hoe ze nou plassen in het ISS klik je hier.

En klik op de foto hieronder om te zien, hoe je zo'n ISS bouwpakketje in mekaar zet.
Op 350 km hoogte, bij een snelheid van 28.000 km per uur.

meer ellende

Oplettende
lezers
mailden mij:
"Anna, het
is geen duif. "









Dank je,
lieve lezers.

Het regent . . .

Water stroomt en borrelt en kolkt

uit alle putten en voegen

en heeft dit parkeerterrein veranderd

in een bij-meertje.

De mens bij de betaalautomaat heeft z'n 4x4 in deze watermassa geparkeerd en is, zo te zien, nog bereid om ervoor te betalen ook.

en nu allemaal . . .

Wie per boot reist op 't meer, wil méér,

zéker als 't kuttig weer is, weer . . .

want dat heeft toch zeker veel meer sfeer

dan een reisje zonder meer.

Er wordt nog gewerkt aan de live-uitvoering.

verrassing

Het weer is wat opgeklaard. 

En het uitstapje van deze zaterdag is een fietstocht naar  de sushi-bar in De Stad.

Naast de sushi-bar neem ik nog een cappuccino en dan barst zonder aankondiging de hel weer los.

Wàt een plensbui.

Maar ja, het is half 12 en nog een half uurtje fietsen naar huis en aangemoedigd door de andere koffiedrinkers met kreten als: 'nou dapper, hoor' en 'zettum op', klim ik op m'n stalen ros en ben binnen 10 meter zò nat, dat de rest van de weg en makkie is.

Om 3 minuten voor 12 ben ik thuis en ik loop me nog af te drogen en om te kleden, als er hevig op de deur wordt gebonsd. In de veronderstelling dat de buurman wel aan het doodgaan zal zijn (klik) ruk ik de deur open en sta oog in oog met Jan & Jaap

"We doen woning-controle." zeggen ze glimlachend en stappen meteen langs mij heen de kamer in.

De huftertjes. Als ik ze een halve kans zou geven, knoopten ze me lachend op aan de hoogste boom.

Dat blijkt maar weer.

de veerboot van 11:09

 Is dit slaperige mini-dorpje 

het waard, om mijn vrijheid voor te riskeren ?

Dit kleine slaperige dorpje misschien niet, maar het gevoel, dat ik meekreeg van het terrasje achter de 5e boom van rechts absoluut wèl.

Als je daar gaat zitten om wat te drinken,  dompel je jezelf zonder het te weten, in een trage brij van verwondering, zò stroperig en zò intens, dat hij aan je blijft kleven, de rest van de dag. 

Ik genoot van de betovering en van de cappuccino en de lome drukte bij het water en iemand zei: "Dat is de veerboot." en dat was ook zo. 

Ik stond op om de vijf passen naar de steiger te maken en zag aan nog vier tafeltjes mensen hetzelfde doen. 

Bijna hadden we hem allemaal gemist.

In breder perspectief

Voor ons plattelanders blijft het toch een bekrompen bedoening, zo'n uitzicht dat altijd begrensd wordt door bergen, hoewel het spiegelende water, de milde bries en de toffe zomerzon er vandaag voor zorgen, dat het gevoel van opgesloten te zitten niet echt beklemmend wordt. 

Helemaal niet zelfs.

Plotseling wentel ik mij in de zekerheid, dat alles goed gaat komen, de 17e. 

Een zekerheid, die ik overigens op niet méér baseer, dan wat ik op Italiaanse les in de gevangenis heb geleerd, namelijk dat 'De Italiaan' een bloedhekel heeft aan het brengen van slecht nieuws. 

Dat dòèn ze gewoon niet. 

Geen nieuws is hier slecht nieuws, om de simpele reden dat ze niemand kunnen vinden om het slechte nieuws te brengen. Yeah.

Omgekeerd vindt iedereen het heerlijk om goed nieuws te brengen, de carabinieri ook en die hebben het goede nieuws al gebracht eigenlijk.

En het gaat niet om nix: als alles mee zit de 17e, hoef ik tot september 2010 alleen nog maar tussen 23:00 en 07:00 thuis te zijn. 

De rest van de tijd moet ik binnen de provincie Lombardije blijven en die is een partij leuk, jòh ! Milaan, Gardameer, Comomeer, the whole fucking mikmak ligt in Lombardije. Zelfs Monza ligt in Lombardije, eigenlijk om de hoek.

Als mijn gewentel in zekerheid terecht blijkt, ga ik mezelf trakteren op een kaartje voor de Formule 1 in Monza. 

Ik denk dat ik het maar vast ga kopen. Gewoon voor de kick.

Het Rapport

Hier is de waterval nog een keer, want ook met minder water, zoals nu, is hij prachtig en over een maandje staat hij waarschijnlijk droog, dus we nemen het er nog ff van.


Wel wel, om 10 uur in boodschappentijd naar de carabinieri dus, om de geschreven en gestempelde toestemming in ontvangst te nemen, waarmee ik morgen naar het gerechtsgebouw kan reizen. Een soort visum voor lokaal gebruik , dat ik bij binnenkomst in en bij vertrek uit het gerechtsgebouw moet laten stempelen zodat, mocht ik zomaar onderweg kwijt raken, men min of meer mijn gangen kan nagaan.
Ook dien ik vòòr vertrek de carabinieri telefonisch te verwittigen en omdat de lokale afdeling pas om 8 uur open gaat en ik om kwart over 7 al op pad ga, is mij gezegd dat ik 112 moet bellen om mijn vertrek te melden.
Echt waar.
In Holland word je zowat gearresteerd als je 112 voor minder dan levensgevaar gebruikt, maar dat zijn cultuur-verschillen die ik vanzelfsprekend heb laten rusten.


Het is overigens al heel wat, dat ik alleen mag reizen, want voor hetzelfde geld word je met de boevenwagen van huis gehaald, met handboeien en al afgevoerd etc.
Op dat evenement had ik recht toen ik ruim een jaar geleden, op 18 Juni 2007, voor de eerste keer voor kwam en vanuit de penitentiaire inrichting aldus werd vervoerd. Da's voor een keertje wel leuk, maar één keer is genoeg.


Maar goed, we hebben waarschijnlijk toch nog wel een paar kleine op-en aanmerkingen, want ik vroeg bij de carabinieri ook maar even naar Het Rapport, dat er de vorige keer niet bij zat en of daar iets van bekend was.
De dienstdoende officier zei van 'Nee', dat hem geen verzoek dienaangaande had bereikt en wat niet verzocht is wordt niet geschreven en dat hij het toch echt wel had geweten, als het anders was geweest.
Ter illustratie hield hij de map omhoog, waaruit hij zojuist de drie gestempelde kopieën van het reisvisum had gevist, waarop ik nog driftig zat te tekenen voor ontvangst.
Ik begreep, dat als er ooit een verzoek was geweest, het in die map had gezeten.


Overigens is eigenlijk de 'Rapport-affaire' van academisch belang geworden, sinds het hele dossier als vermist te boek staat, maar . . ik heb net lang genoeg rechten gestudeerd om te weten dat bij vrouwe Justitia alles mogelijk is, onafhankelijk van cultuurverschillen.


Op de momenten dat ik me goed voel, vind ik dit spannend.
Wordt vervolgd.

blauw als gras

Soms, bij een bepaalde lichtval, hebben de bergen geen schijn van kans om beschaafd groen te staan wezen.
Bij die lichtval gaan het meer en de lucht een partijtje blauw kaatsen en dan zijn zelfs de rode daken in de dorpjes te blauw om zonder photoshoppen fatsoenlijk rood te tonen.
Deze foto is dus nà photoshoppen, want het echt is echt veel blauwer. Vandaag.