Het is Gelukt !

“Heeft u tijd om even op het bureau langs te komen?” vraagt Jaap.
“Jawel, hoor, alle tijd.”

Op zijn bureau liggen enorme hoeveelheden papier, waaronder ik in totaal 14 handtekeningen moet zetten.
“De overdracht vindt morgen plaats,” zegt Jaap, “zodra u een afspraak hebt gemaakt met de reclassering, komt u bij ons de toestemming ophalen om daar naartoe te mogen en vanaf dat moment valt u niet meer onder ons, maar onder toezicht van de reclassering.”

“Ik zal jullie missen,” zeg ik, denkend aan de vele nachtelijke controles op niks af.
“Oh, maakt u zich geen zorgen, hoor,” zegt Jaap, “u blijft gedetineerd, dus wij blijven gewoon controleren.”

-*-*-*-*-

Toch gaat er wel veel ten goede voor me veranderen en iedere Italiaan zal ons ook kunnen vertellen wàt. Maar wij buitenlanders hebben geen idee hoe alles hier werkt natuurlijk, qua huisarrest of Onder Toezicht van de reclassering . . .

Morgen ga ik uitgebreid horen bij de reclassering wat er verandert en hoe ik om moet gaan met de 13 voorwaarden, die in het vonnis staan en voor de zekerheid heb ik ook maar een afspraak gemaakt bij de advocaat morgenmiddag, voor wat ik dan nog niet gesnapt heb.
Wàt er allemaal verandert, kan ik jullie dus morgen vertellen en tot dan:
Wat het ook moge wezen, HET IS GELUKT.

Ik kan het eerlijk gezegd nog niet helemaal geloven . . . .

Een groen briefje 2

Gisteravond kreeg ik de advocaat nog te pakken.

“Uw groene briefje is waarschijnlijk een oproep om de aankondiging van het proces in Milaan, van 5 maart, op te komen halen.“ zei ze. “Wat mij echter zorgen baart, is dat u zich tussen 11:30 en 14:00 uur moet melden. Als u morgen gaat, kunt u niet binnen boodschappentijd terug zijn. Ik raadt u aan om eerst bij de carabinieri langs te gaan, om uw oproep te laten zien.”

Vandaag dus op de fiets naar het bureau der lokale carabinieri, waar ik Jaap de oproep van de rechtbank laat zien.
“Hebt u speciale toestemming van de rechter om vandaag hiernaartoe te gaan ?” vraagt Jaap, zwaaiend met mijn groene papiertje.
“Nee.”
“Dan kunt u helaas niet gaan, want vandaag geldt de gewone boodschappentijd en dus moet u om 12 uur thuis zijn. Dat gaat u niet redden”

Jan heeft ons gehoord en komt er bij staan.
“Dinsdag kunt u wèl gaan,” zegt Jan, “want dinsdag heeft u speciale werktoestemming, dus dan hoeft u niet om 12 uur thuis te zijn.”
“Ja, zo zit dat.” zegt Jaap.

“Okay, dan ga ik maar weer.” zeg ik en omdat ik graag laat zien dat ik goed heb opgelet, gooi ik er nonchalant een “Salve.” achteraan.
“Salve.” zegt Jan.
“Salve.” zegt Jaap.

Milano

Ja.

Jan & Jaap hebben zojuist de toestemming van de rechter gebracht: Ik mag morgen naar Milaan om een nieuw paspoort aan te gaan vragen op het consulaat.

In de toestemming staat, dat ik moet reizen zonder onnodig oponthoud en langs de kortste weg. Maar dat staat er altijd, hoor.
Joepie, morgen helemaal naar Milaan.
Zij die gaat Reizen groet U. Ave.

deeltijd carrière

Jan en Jaap waren vanavond aan de deur  

om een aangetekend document te overhandigen.

Het bleek de officiële toestemming, dat ik  vrijwilligerswerk mag doen op dinsdag-, woensdag- en donderdagochtend.

"Hier moet u uw handtekening zetten," zei Jaap, "en voordat u de deur uitgaat, 's morgens om 9 uur, moet u ons bellen en als u er weer inkomt om 11 uur ook weer."

Ik dacht even met Jaap mee en stelde toen voor: "Okay. ik heb 3 kwartier reistijd nodig, en voor de terugweg ook. Dus als ik van 9 tot 11 werk, ga ik om kwart over 8 de deur uit en dan kan ik om kwart voor 12 weer terug zijn.  Zal ik dan bellen? "

"Dat lijkt me niet," zei Jaap, "want hier staat van 9 tot 11. En u begint donderdag. Veel succes en goedenavond dan maar."

Gelukkig is in het verleden gebleken, dat Jaaps uitleg van een rechterlijk besluit soms afwijkt van de intentie, dus ik ga morgenochtend eerst maar even naar de advocaat, om te checken of het inderdaad de bedoeling is, dat mijn dienstbaarheid aan de Italiaanse samenleving zich beperkt tot een half uurtje per ochtend.

Drie ochtenden per week.

verrassing

Het weer is wat opgeklaard. 

En het uitstapje van deze zaterdag is een fietstocht naar  de sushi-bar in De Stad.

Naast de sushi-bar neem ik nog een cappuccino en dan barst zonder aankondiging de hel weer los.

Wàt een plensbui.

Maar ja, het is half 12 en nog een half uurtje fietsen naar huis en aangemoedigd door de andere koffiedrinkers met kreten als: 'nou dapper, hoor' en 'zettum op', klim ik op m'n stalen ros en ben binnen 10 meter zò nat, dat de rest van de weg en makkie is.

Om 3 minuten voor 12 ben ik thuis en ik loop me nog af te drogen en om te kleden, als er hevig op de deur wordt gebonsd. In de veronderstelling dat de buurman wel aan het doodgaan zal zijn (klik) ruk ik de deur open en sta oog in oog met Jan & Jaap

"We doen woning-controle." zeggen ze glimlachend en stappen meteen langs mij heen de kamer in.

De huftertjes. Als ik ze een halve kans zou geven, knoopten ze me lachend op aan de hoogste boom.

Dat blijkt maar weer.

Het stoplicht

er is een groot internationaal overleg gaande

in één van de drie ****** hotels in het dorp.

Tijdens zo'n meerdaagse conferentie is het altijd een drukte van belang, met helikopters in de lucht en overal gewapende uniformen en hoewel de veiligheid natuurlijk een zaak is van de nationale garde, hebben  Jan & Jaap  en hun lokale collega's toch de handen vol aan het regelen van het verkeer en dan met name de bediening van het enige stoplicht in het dorp, die voor de gelegenheid handmatig is, zodat de limousines en escortes met loeiende sirenes in gesloten formatie kunnen doorrijden.

Tijdens deze dagen schiet de controle van de gedetineerde in huisarrest er nog wel eens bij in, maar vannacht werd het verzuim ruimschoots goed gemaakt, door gedetineerde in kwestie om half 2, kwart over 3 èn om half 6 uit haar bed te bellen.

Vannacht heb ik dus mogen ervaren, hoe makkelijk een mens zich aanpast aan lokale gebruiken: ik ben zò geconditioneerd op één keer 's nachts de deurbel horen en dan naar het raam rennen om te laten zien dat ik nog steeds niet ben gevlucht, dat ik me van de 2e keer half te pletter schrok en na de 3e keer de slaap niet meer kon vatten.

Om half 7 waren de eerste helikopters er weer, dus toen was de nacht voorbij.

Nu ben ik gebroken en het is, om 21:45 uur, voor het eerst vandaag gewoon weer lekker stil buiten.

Mmmmmm . . . ik ga slapen.

Daar gààt punt 8.

Bijna kon ik er gaan zitten

Op de terugweg stop ik bij de carabinieri, om de verklaring van de tandarts af te geven en om, op uitdrukkelijk advies van Dd, te checken of puntje 8 goed tot de burelen is doorgedrongen.

"Ik ben wel blij, dat ik nu in de biologische winkel mijn boodschappen kan doen, hoor, dat voelt tòch gezonder . . ." open ik zo nonchalant mogelijk.

"Daar zou ik maar niet vanuit gaan," zegt Jaap, "want die winkel is buiten de gemeente en in de wet staat, dat een gedetineerde in de gemeente van domicilie moet blijven, tenzij de rechter toestemming geeft voor iets anders."

Shit !. . . Jaap klinkt véél te zeker van z'n zaak.

"Zou het kunnen zijn dat ik vrij ben in die keuze, tenzij de beperking apart genoemd staat, zoals in het vorige vonnis?" probeer ik.

"De wet zegt: binnen de gemeente, tenzij een door de rechter verleende uitzondering is afgegeven, dus u kunt er rustig vanuit gaan, dat als ik of èèn van mijn collega's u wààr dan ook buiten de gemeente tegenkomen en u kunt geen speciale toestemming laten zien, dat we u dan ter plekke arresteren."

Ter illustratie maakt hij het overbekende gebaar van 2 polsen op elkaar, alsof ze in de handboeien zitten.

Op de fiets naar huis, neem ik uitgebreid de tijd om flink te balen.

Dàmn ! Net nou ik vanmorgen een echte Italiaanse Lido aan het meer heb gevonden met, het is zowat niet te geloven: met goeie muziek ! Jonge mensen, flink end van ons dorp vandaan en: goeie muziek . Kortom: een prima stek. Dacht ik .

Ik heb net Dd gebeld en die zegt dat ze het gaat nakijken, kan ik morgen terugbellen ?

Ik kan.

Regel 9

Mijn noodtand is vanmiddag afgebroken

Service is in Italië vaak geweldig, ook bij de tandarts en ik mag om 6 uur komen voor reparatie.

Geheel volgens de nieuwe regel 9 bel ik om 5 voor 6 de carabinieri. Jaap neemt op.

"Goedemiddag," zeg ik, "ik ga op weg voor een spoedafspraak bij de tandarts."

"Zou u dat nou wel doen?" vraagt Jaap, "want daar heeft u toestemming van de rechter voor nodig."

"Niet meer, want die zit ingebouwd in de nieuwe voorwaarden." Ik doe m'n uiterste best om niet triomfantelijk te klinken.

Jaap is zeker de kwaadste niet en herinnert het zich. " Ja, dat heb ik gelezen. En nu?"

"Na de behandeling kom ik langs om het bewijs te laten zien, dat ik echt bij de tandarts was."

"Dus u komt straks langs?"

"Ja beloofd."

"Oh, leuk. Tot straks dan."

"Tot zo." zeg ik

"Salve." zegt Jaap.

Salve

Wat gebruikt deze Juventus-speler om z'n haar zo goed in model te houden tijdens een wedstrijd ? Dat wil ik ook.
Maar dit terzijde.

Je kunt denken van de Italianen wat je wilt, maar ze weten goed de spanning in een feestje te houden.

Vandaag om kwart over 12 ben ik gecontroleerd, waarna ik wel even onder de douche denk te kunnen springen, maar ik ben amper in m'n nakie, om 5 voor half 1, als de carabinieri uit het volgende dorp ook even komen laten zien, dat ze hun taak serieus nemen: weer controle.

Nou is 2 x in 'n kwartier ook voor hier wel kras, maar nog niet genoeg, want om 8 uur vanavond melden  Jan & Jaap  zich aan het hek.

"Doet u even open!" roept Jan, die uit de auto is gestapt en aan het hek iets belangrijks lijkt te doen met een A4-tje en een pen en een map als onderlegger.

Ik schiet wat kleding aan, druk op het knopje voor de automatische hek-opener en loop naar buiten, waar Jaap nu een mooie nieuwe Subaru 4x4 de oprijlaan opstuurt.

Als nonchalante opener maak ik een compliment over de mooie kleur in assortie donkerblauw met wit dakje en zwaailichtjes en al.

"Jaha," zegt Jaap, leunend uit het raam van de nieuwe Subaru, "en als we met deze auto zijn, moet u altijd het hek open doen, want we kunnen beneden niet draaien. Goedenmiddag."

"Salve." roept Jan van beneden aan het hek.

Verbaasd vraag ik: "Dit is het?"

"Ja, hoor, " zegt Jaap, "ziet u wel, hij is te groot om beneden te draaien."

"Salve." zeg ik dan ook maar.

"Salve." zegt Jaap.

"Salve." roept Jan nog een keer vriendelijk van beneden.

En daar gaan ze weer. Ze zijn de straat al lang uit, als ik eindelijk in de lach schiet.

Het is toch om je te bescheuren.

advies

dit zijn 4 mooie bloemetjes,
voor ieder van jullie die gereageerd heeft.
en dank jullie, dank, dank, dank . .

Verder zit ik ff mn tijd vol te zitten tot half 3.

Ik was van plan om extra vroeg af te reizen naar het zonnebrille-stadje vandaag, om daar stiekem te gaan lunchen, maar toen ik om half 2 volgens de regels de carabinieri van mijn vertrek op de hoogte wilde stellen, zei de dienstdoende diender:

"Mevrouw, de opticien gaat pas om 3 uur open.

Doe ons en uzelf een lol en zorg dat uw aanwezigheid altijd is te verklaren aan de locale politie, als u om wat voor reden dan ook met ze in aanraking komt. Ga nou niet vóór half 3 de deur uit, zodat u daar niet voor de deur hoeft te wachten, want op het bevel van de rechter staat: in een rechte lijn, zonder oponthoud onderweg. Doe dat dan ."

Dus nou zit ik hier te wachten tot het half 3 is . . . en dat is nu.

tot straks.